'Το κόκκινο που ήταν μπλε' – Εφημερίδα Γυμνασίου Κατούνας

Άρθρο από το περιοδικό της ‘Ηλιαχτίδας’

Posted on: 26/05/2009


Σε συνέχεια της επίσκεψής μας στην ‘Ηλιαχτίδα’, συμφωνήσαμε με τους υπεύθυνους να κάνουμε μια ανταλλαγή σε επίπεδο εντύπων! Δηλαδή να δημοσιεύσουμε ένα άρθρο από το περιοδικό τους , κι εκείνοι με τη σειρά τους να δημοσιεύσουν στο περιοδικό τους ένα άρθρο των μαθητών μας.

Επιλέξαμε το παρακάτω άρθρο για την παρουσίαση της προσωπικής ιστορίας ενός μέλους της ‘Ηλιαχτίδας’. Πιστεύουμε ότι τα άτομα με ειδικές δυνατότητες δε χρειάζονται τον οίκτο μας, μόνο την βοήθεια σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο για να έχουν πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Και τα γυαλιά μυωπίας που φοράμε δείχνουν ειδική δυνατότητα, η οποία ‘γιατρεύεται’ και μας εξυπηρετεί σε τόσες δουλειές που αλλιώς δε θα μπορούσαμε να κάνουμε (οδήγηση, διδασκαλία κλπ). Πολλοί συνάνθρωποί μας αντίστοιχα χρειάζονται μια μικρή βοήθεια για να ανταποκριθούν στην καθημερινότητα: μία ράμπα για να μπουν σε ένα μαγαζί, ένα σύστημα ειδοποίησης στα φανάρια για να περνούν απέναντι αν δε βλέπουν…Και ιδίως χρειάζονται τη δική μας υπομονή, που νομίζοντας ότι είμαστε τέλειοι τους υποτιμούμε…

Απολαύστε το άρθρο:

Ο Γιώργος, ο λαχειοπώλης

Ο μικρός βιοπαλαιστής της σημερινής εποχής είναι ο Γιώργος μας. Ο μικρόσωμος Γιώργος με τη μεγάλη τσάντα στον ώμο, το ψηλό κοντάρι με τα λαχεία, τη λεπτή φωνή και το πολύ χιούμορ.

Ο Γιώργος είναι φιλοσοφημένο άτομο. Άμα τον γνωρίσεις, θα το καταλάβεις. Για όλα έχει γνώμη. Δεν πετάει στα σύννεφα. Δε ζητάει τα παράξενα. Ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Δεν απελπίζεται με τη δυστυχία της κοινωνίας, δεν το βάζει κάτω.

Κι αν απογοητευτώ τι θα γίνει, μου λέει. Θα λυθούν τα προβλήματα; Όχι. Του λέω:

-Γιώργο, δος μου ένα λαχείο να κερδίσω.

Μου απαντά:

-Αν το ήξερα θα το κρατούσα για τον εαυτό μου.

Θα τον συναντήσεις στα ΚΤΕΛ και σε άλλα μέρη. Έχει πολλούς ειλικρινείς φίλους. Κατεβαίνει κάθε μέρα απ’το χωριό του, τη Σκουτερά.

Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, είναι δύσκολο. Φτάνει στο Αγρίνιο και αρχίζει το περπάτημα. Όλη την ημέρα βαδίζει. Συναντά την αγάπη των ανθρώπων, αλλά και την ειρωνεία και την σκληρότητα πολλών.

Αλήθεια, γιατί υπάρχουν μερικοί άνθρωποι σκληροί; Γιατί δεν έχουν καταλάβει ότι και οι άνθρωποι με τις σωματικές ή διανοητικές αναπηρίες έχουν ψυχή και θέλουν να ζήσουν. Γιατί δεν έχουν καταλάβει ότι η κάθε ψυχή είναι μία και μοναδική, χωρίς ατέλειες και ασχήμιες.

Γιώργο, προχώρα, μην ακούς κανένα. Πούλα τα λαχεία σου και διατήρησε την ανθρωπιά σου. Θα είσαι έτσι ευτυχισμένος και εμάς θα μας δίνεις φωτεινό παράδειγμα.

Η φίλη σου

Η Ολυμπία

Advertisements

1 Response to "Άρθρο από το περιοδικό της ‘Ηλιαχτίδας’"

Με μεγάλη χαρά βρήκα το ιστολόγιό σας.
Και με μεγάλη συγκίνηση διάβασα το αρθράκι της Ολυμπίας.
Να της μεταφέρετε ένα φιλί και να της πείτε πως με τέτοιους φίλους ο Γιώργος θα είναι πάντα μια χαρά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: