'Το κόκκινο που ήταν μπλε' – Εφημερίδα Γυμνασίου Κατούνας

Archive for Μαΐου 2009


Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο για μένα. Ένας νέος καινούριος κόσμος ανοιγόταν μπροστά μου. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Πολλοί καθηγητές μπαινόβγαιναν στην τάξη μου, αυτό δε μου άρεσε, βλέπετε είχα συνηθίσει με ένα δάσκαλο στο Δημοτικό.

Πιο πολύ απ’όλα μου άρεσε που γνώρισα καινούριες φίλες και φίλους. Όλα τα παιδιά θεωρώ ότι μας φέρθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, αντί να μας κοροϊδεύουν και να μας πειράζουν. Ύστερα από όλα αυτά οι εξετάσεις, ένα θέμα περίεργο και πολύπλοκο μπήκαν στο πρόγραμμα με το έτσι θέλω. Τότε κατάλαβα ότι: στοπ εδώ θέλει δουλειά, έλεγα και ξανάλεγα. Κι έτσι σταμάτησα να συγκρίνω το Γυμνάσιο με το Δημοτικό, το είδα αλλιώς το θέμα και είπα θα το συνηθίσω, έτσι κι έκανα.

Τέλος, τώρα αγαπώ το σχολείο μου. Όπως και να το κάνουμε είναι το δεύτερο σπίτι μου, μας αρέσει ή όχι έτσι είναι τα πράγματα. Ελπίζω του χρόνου να είναι πιο εύκολα…!!

Φρόσω Γεωργούση

Τμήμα Α1


Σε συνέχεια της επίσκεψής μας στην ‘Ηλιαχτίδα’, συμφωνήσαμε με τους υπεύθυνους να κάνουμε μια ανταλλαγή σε επίπεδο εντύπων! Δηλαδή να δημοσιεύσουμε ένα άρθρο από το περιοδικό τους , κι εκείνοι με τη σειρά τους να δημοσιεύσουν στο περιοδικό τους ένα άρθρο των μαθητών μας.

Επιλέξαμε το παρακάτω άρθρο για την παρουσίαση της προσωπικής ιστορίας ενός μέλους της ‘Ηλιαχτίδας’. Πιστεύουμε ότι τα άτομα με ειδικές δυνατότητες δε χρειάζονται τον οίκτο μας, μόνο την βοήθεια σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο για να έχουν πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Και τα γυαλιά μυωπίας που φοράμε δείχνουν ειδική δυνατότητα, η οποία ‘γιατρεύεται’ και μας εξυπηρετεί σε τόσες δουλειές που αλλιώς δε θα μπορούσαμε να κάνουμε (οδήγηση, διδασκαλία κλπ). Πολλοί συνάνθρωποί μας αντίστοιχα χρειάζονται μια μικρή βοήθεια για να ανταποκριθούν στην καθημερινότητα: μία ράμπα για να μπουν σε ένα μαγαζί, ένα σύστημα ειδοποίησης στα φανάρια για να περνούν απέναντι αν δε βλέπουν…Και ιδίως χρειάζονται τη δική μας υπομονή, που νομίζοντας ότι είμαστε τέλειοι τους υποτιμούμε…

Απολαύστε το άρθρο:

Ο Γιώργος, ο λαχειοπώλης

Ο μικρός βιοπαλαιστής της σημερινής εποχής είναι ο Γιώργος μας. Ο μικρόσωμος Γιώργος με τη μεγάλη τσάντα στον ώμο, το ψηλό κοντάρι με τα λαχεία, τη λεπτή φωνή και το πολύ χιούμορ.

Ο Γιώργος είναι φιλοσοφημένο άτομο. Άμα τον γνωρίσεις, θα το καταλάβεις. Για όλα έχει γνώμη. Δεν πετάει στα σύννεφα. Δε ζητάει τα παράξενα. Ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Δεν απελπίζεται με τη δυστυχία της κοινωνίας, δεν το βάζει κάτω.

Κι αν απογοητευτώ τι θα γίνει, μου λέει. Θα λυθούν τα προβλήματα; Όχι. Του λέω:

-Γιώργο, δος μου ένα λαχείο να κερδίσω.

Μου απαντά:

-Αν το ήξερα θα το κρατούσα για τον εαυτό μου.

Θα τον συναντήσεις στα ΚΤΕΛ και σε άλλα μέρη. Έχει πολλούς ειλικρινείς φίλους. Κατεβαίνει κάθε μέρα απ’το χωριό του, τη Σκουτερά.

Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, είναι δύσκολο. Φτάνει στο Αγρίνιο και αρχίζει το περπάτημα. Όλη την ημέρα βαδίζει. Συναντά την αγάπη των ανθρώπων, αλλά και την ειρωνεία και την σκληρότητα πολλών.

Αλήθεια, γιατί υπάρχουν μερικοί άνθρωποι σκληροί; Γιατί δεν έχουν καταλάβει ότι και οι άνθρωποι με τις σωματικές ή διανοητικές αναπηρίες έχουν ψυχή και θέλουν να ζήσουν. Γιατί δεν έχουν καταλάβει ότι η κάθε ψυχή είναι μία και μοναδική, χωρίς ατέλειες και ασχήμιες.

Γιώργο, προχώρα, μην ακούς κανένα. Πούλα τα λαχεία σου και διατήρησε την ανθρωπιά σου. Θα είσαι έτσι ευτυχισμένος και εμάς θα μας δίνεις φωτεινό παράδειγμα.

Η φίλη σου

Η Ολυμπία


‘Eυχαριστήριο’

Το Διοικητικό Συμβούλιο και οι Νέοι του Κέντρου Διημέρευσης και Ημερήσιας Φροντίδας Α.με.Α. «ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ»  θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε θερμά, διότι είχατε την ευχαρίστηση να συνοδεύσετε το 15μελές συμβούλιο του Γυμνασίου σας στο Κέντρο μας στις 8 Απριλίου.

Μας δώσατε μεγάλη χαρά και ικανοποίηση. Δείξατε τόσο εσείς όσο και οι συνάδελφοί σας και την αγάπη σας για τα παιδιά με ιδιαίτερα χαρίσματα. Τέτοιες πράξεις αξίζουν το θαυμασμό και τον έπαινο από όλους μας.

Θερμά Συγχαρητήρια

Με εκτίμηση το Δ.Σ. της Ηλιαχτίδας

Σύλλογος Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, Γονέων και Φίλων

Βαλτινού & Μεσολογγίου, Αγρίνιο

Κατασκευή λαμπάδων για την 'Ηλιαχτίδα'

Επίσκεψη του 15μελούς μας στην 'Ηλιαχτίδα'


Θα ήθελα για αρχή να τονίσω ότι τα νέα παιδιά δεν έχουν τα ίδια προβλήματα, ανάγκες και σκέψεις με τους ‘μεγάλους’.

Τα παιδιά στην εφηβεία έχουν πολύ φορτωμένο πρόγραμμα και πολλές δυσκολίες, όπως για παράδειγμα τα φροντιστήρια, το σχολείο, το διάβασμα και τα αγγλικά ή όποιες άλλες γλώσσες πηγαίνουν. Όλα αυτά λοιπόν είναι υποχρεωτικά, εκτός από άλλες δραστηριότητες που θέλουν να κάνουν για να νιώσουν λίγο πιο όμορφα και να ξεφύγουν, όπως για παράδειγμα μπαλέτο, μουσική, καράτε κλπ.

Στην εφηβεία τα παιδιά είναι ευαίσθητα και πληγώνονται πιο εύκολα από τις κακές εμπειρίες.  Σκέφτονται περίεργα και μερικές φορές καταλήγουν σε λάθος πράξεις, οι οποίες δεν τους αφήνουν να εκφραστούν καλύτερα. Μερικές φορές οι σκέψεις τους οδηγούν στην κατάθλιψη. Ψάχνουν έναν τρόπο να εκφραστούν, αλλά δεν τον έχουν βρει ακόμα. Γι’αυτό κάνουν τρελά όνειρα και σκέψεις για το μέλλον.

Διαφωνώ με αυτό που λένε ότι η παρέα τους παρασύρει συνέχεια. Η παρέα για τα παιδιά είναι ένας τρόπος φυγής από τα διάφορα προβλήματα που προξενούν τα μαθήματα και οι γονείς όταν τα πιέζουν πάρα πολύ και δεν τα αφήνουν να κάνουν τίποτα από μόνα τους. Οι γονείς φοβούνται μήπως τα παιδιά τους έχουν μια αρνητικά εμπειρία, αυτό ίσως τους φέρει κατάθλιψη και καταφύγουν σε διάφορες μόδες, όπως τους Emo. Είναι αλήθεια ότι αν τα παιδιά είναι ευαίσθητα, παρασύρονται πιο εύκολα.

Γι’αυτό οι γονείς πρέπει να καταλαβαίνουν τα παιδιά, να μην τα αγχώνουν και τα πιέζουν πολύ, γιατί τα παιδιά μπορεί να κάνουν το αντίθετο από αυτό που τους λένε, για να τους πάνε κόντρα.

Λαμπρινή Τσιόπου

Κωνσταντίνα Τσιλιμαντού

Τμήμα Β3


Σε μία ανατροπή της συνηθισμένης διαδικασίας διδασκαλίας και ερωτοαπόκρισης, οι μαθητές της Δευτέρας Γυμνασίου Πάνος και Κώστας Ντέμος συζήτησαν με τον καθηγητή Φυσικής Γαβριήλ Παπαθεοφάνους σχετικά με τις δικές του εμπειρίες ως μαθητή και καθηγητή. Η συζήτηση κατέληξε σε ενδιαφέρουσες απόψεις και από τις δύο πλευρές για την εκπαίδευση!

καθηγητές-μαθητές

-Σε ποια χώρα πήγατε;

-Στο Βέλγιο.

-Τι γλώσσα μιλούσαν εκεί;

-Εκεί μιλούν δύο γλώσσες: Γαλλικά και Ολλανδικά.

-Πόσων χρονών πήγατε;

-Πήγα στα δεκατρία και έφυγα στα είκοσι δύο.

-Πώς προσαρμοστήκατε στο εξωτερικό;

-Χρειάστηκε λίγος χρόνος, γιατί ήταν μεγάλη αλλαγή για τη ζωή μου και είχα πάει από μικρή ηλικία. Αλλά ταυτόχρονα ήταν και μεγάλη πρόκληση, γιατί ήταν κάτι εντελώς καινούριο για μένα. Τελικά δε δυσκολεύτηκα πολύ, είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία και άξιζε τον κόπο.

-Πώς ήταν το σχολείο στο εξωτερικό; Πώς περάσατε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο;

-Ήταν διαφορετικά από ό,τι είναι εδώ, γιατί είχαμε καθηγητές από πολλές χώρες και αυτό ήταν που το έκανε ενδιαφέρον για μας. Είχαμε βέβαια Έλληνες καθηγητές, αλλά και αρκετούς ξένους, οπότε διδαχτήκαμε μαθήματα σε Ελληνικά και σε ξένες γλώσσες-Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά, είχα δυνατότητα επιλογής-. Το σχολείο όπου ήμουν εγώ ήταν πάρα πολύ μεγάλο, είχε τρεισήμισι χιλιάδες μαθητές – Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο. Φαντάζεστε τι είναι αυτό για κάποιον που πάει από ένα μικρό σχολείο της Ελλάδας…Αλλά ήταν σχετικά οργανωμένο και έμπαινες στη νοοτροπία και στη φιλοσοφία του. Ένα από τα μειονεκτήματα ίσως ήταν ότι δεν είχαμε δική μας αίθουσα: κάθε τμήμα πήγαινε στην αίθουσα του καθηγητή που θα του έκανε μάθημα, και συνέχεια ήμασταν από τη μία στην άλλη. Κατά τα άλλα όμως ήταν καλό σχολείο, με καλό επίπεδο και πολλά ερεθίσματα, όπως η συναναστροφή με ξένους και αντικείμενα διάφορα-κάναμε και μαθήματα επιλογής στο Λύκειο. Ήταν ένα καλό σχολείο.

-Η ζωή στο πανεπιστήμιο πώς ήταν; Τα μαθήματα ήταν δύσκολα; Οι καθηγητές ήταν αυστηροί σε θέματα βαθμολογίας;

-Είχε αρκετό διάβασμα. Είχε δύσκολα μαθήματα, κάποια πιο εύκολα. Καθηγητές είχε όπως και στα σχολεία, άλλους πιο αυστηρούς, άλλους πιο επιεικείς. Και όταν διάβαζες, έπαιρνες καλό βαθμό, όπως ακριβώς και στο σχολείο. Γενικά ήταν όμορφα στο πανεπιστήμιο, τα χρόνια που σπουδάζει κανείς τα θυμάται με νοσταλγία. Είναι η πρώτη φορά που κάποιος είναι πιο ανεξάρτητος, πρέπει να κανονίσει μόνος του το πρόγραμμά του και το διάβασμά του, αλλά είναι ακόμα και λίγο ανέμελος, σαν μαθητής. Βέβαια υπάρχουν και φοιτητές που δουλεύουν – είναι ανάλογα με τον καθένα τι δυνατότητες έχει…

-Προτού περάσετε στο πανεπιστήμιο, οι εξετάσεις στις πανελλήνιες ήταν δύσκολες;

-Επειδή ήμουν στο εξωτερικό, έδωσα τις αντίστοιχες εξετάσεις – δεν ήταν οι πανελλήνιες. Δεν ήταν πολύ πιο δύσκολες από αυτά που κάναμε στο σχολείο, ήταν κανονικά τα μαθήματα που κάναμε την τελευταία χρονιά.

-Πώς είναι να είναι κάποιος καθηγητής;

-Εσείς τι νομίζετε ότι είναι; Τι πρέπει να κάνει;

-Να έχει υπομονή…

-Πολύ σωστό! Γιατί;

-Γιατί είναι μερικά παιδιά πολύ ατίθασα…Πρέπει επίσης να είναι επιμελής.

-Πολύ σωστό.

-Πρέπει να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του. Να μην αργεί να διορθώνει τα διαγωνίσματα. Να διαβάζει πριν κάνει το μάθημα.

-Πολύ σωστά! Τα βασικά είναι: να είναι συνεπής απέναντι στους μαθητές αλλά και στους άλλους καθηγητές, και δεν μπορεί ένας καθηγητής να είναι ασυνεπής, γιατί εξαρτάται ολόκληρη η τάξη από αυτόν. Ενώ αν ένας  μαθητής δεν διαβάσει μια φορά, δεν χάθηκε ο κόσμος, το μάθημα θα προχωρήσει πάλι. Άρα, το πρώτο είναι να είναι συνεπής και στο διάβασμά του και στις υποχρεώσεις του γενικά, και το δεύτερο, να μελετά και να είναι προετοιμασμένος για τις ερωτήσεις των παιδιών, για τις ασκήσεις που θα τους βάλει και ό,τι χρειαστεί για το μάθημά του.

Τάξη

-Τι πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει καθηγητής;

-Κατ’αρχάς, αυτό θα μπορούσαμε να το χωρίσουμε σε δύο κομμάτια. Θα πρέπει να έχει τυπικά προσόντα, δηλαδή το πτυχίο του, ανάλογα με το τι έχει σπουδάσει, για να γίνει δεκτός και το δεύτερο τα προσωπικά προσόντα, δηλαδή αυτά που είπαμε παραπάνω: επιμέλεια και υπομονή με τα παιδιά, και αγάπη για τα παιδιά: το να είμαστε αυστηροί δεν σημαίνει ότι δεν τα αγαπάμε, αλλά ξέρουμε ότι για το καλό τους πρέπει να είμαστε αυστηροί.

-Εμείς είχαμε γνωρίσει στο δημοτικό καθηγητές που δεν αγαπούσαν τα παιδιά…δηλαδή έναν δάσκαλο.

-Ήταν αυστηροί ή δεν σας πρόσεχαν;

-Δεν μας πρόσεχαν.

-Άρα είναι σημαντικό για τον καθηγητή να έχει υπομονή και να δουλεύει για αυτό, να καταλαβαίνει τα παιδιά εγκαίρως, γιατί το κάθε παιδί θα πρέπει να το χειριστεί διαφορετικά: δεν είναι όλοι το ίδιο, άλλοι έχουν άλλες ανάγκες, άλλοι είναι πιο σκληροί, άλλοι είναι πιο μαλακοί, άλλοι είναι ευαίσθητοι. Πρέπει να μάθει να ξεχωρίζει τα παιδιά γρήγορα και να αντιδράει με το σωστό τρόπο κι εκείνος. Λάθη κάνει, αλλά πρέπει να τα καταλαβαίνει κι εκείνος και να τα παραδέχεται αν χρειαστεί.

-Πώς είναι η καθημερινότητά σας ως καθηγητή;

-Από τα παραπάνω καταλαβαίνετε περίπου τι γίνεται. Όταν πηγαίνω σπίτι πρέπει να κάνω μια δουλειά για την επομένη, κάτι να ετοιμάσω, να διορθώσω και να διαβάσω για το επόμενο μάθημα. Αλλά θέλω και τον ελεύθερό μου χρόνο, δεν είναι ότι όλη τη μέρα την περνάω στο διάβασμα. Και να πάω τη βόλτα μου, και να φάω έξω και να κάνω κάτι άλλο, αν θέλετε, μια άλλη δραστηριότητα.

-Θέλετε να αλλάξει ο τρόπος του μαθήματος για να διευκολύνει τους μαθητές, ή να γίνεται με ηλεκτρονικούς υπολογιστές; Να έχουν οι μαθητές έναν υπολογιστή.

-Και να μη γράφουν δηλαδή, μόνο να δακτυλογραφούν ό,τι είναι να γράψουν;

-Ναι.

-Εσείς τι λέτε;

-Σίγουρα! Γιατί είναι πιο σύγχρονος τρόπος.

-Σύγχρονος ναι, αλλά τα παιδιά θα μάθουν σωστά έτσι;

-Ναι.

-Αν δεν ξέρουν να γράφουν με το χέρι, είμαστε καλά;

-Θα μας διευκολύνει στον τρόπο του μαθήματος. Κάποια παιδιά που δεν είναι επιμελή θα βελτιωθούν στα μαθήματά τους.

-Αυτοί που είναι επιμελείς πώς τα θυμούνται; Χρειάζονται υπολογιστές;

-Όχι.

-Αυτός που δεν είναι επιμελής, δε θα διαβάσει ούτε από τον υπολογιστή. Ο υπολογιστής είναι το εργαλείο μας, όπως το στυλό και ο χάρακας και το βιβλίο..

-Ναι, αλλά είναι πρωτοποριακό.

-Ναι, να τους τραβήξει λίγο το ενδιαφέρον, αλλά δε θα τους βοηθήσει να διαβάσουν, αν αυτοί δε θέλουν να το κάνουν. Συνεπώς, το θέμα είναι να χρησιμοποιείται σαν εργαλείο ο υπολογιστής, δεν είναι το κέντρο του μαθήματος. Θα μου δείξει κάτι παραπάνω, θα μπορώ να κάνω πράγματα που δεν μπορώ έτσι…αλλά είναι όπως και το βιβλίο μου, είναι κι αυτός ένα βοήθημα. Αν δε διαβάζω, ούτε ο υπολογιστής μπορεί να μου κάνει τη δουλειά. Αλλά σίγουρα μπορεί να εμπλουτίσει το μάθημα, αυτό να μας μείνει.

-Υπάρχει κάτι που λένε για το βάρος των βιβλίων ότι κάνει κακό στα παιδιά.

-Αυτό ισχύει.

-Ένα π.χ. λάπτοπ θα ήταν πιο ελαφρύ όμως, θα τα βοηθούσε πολύ, πιστεύω.

-Και να έχουμε όλα τα βιβλία στο λάπτοπ, δηλαδή.

-Ναι, νά’χουν τα πάντα μες στο λάπτοπ.

-Μετά υπάρχουν άλλα θέματα. Δεν κάνει καλό να διαβάζουμε στον υπολογιστή, γιατί είναι κουραστικό για τα μάτια. Πρέπει να έχουμε και το χαρτί μας…Μετά, δεν είναι να κάνεις πολύ μελέτη στον υπολογιστή, θα πρέπει να γυρίσεις πίσω και δεν είναι όπως το βιβλίο που μπορείς να γυρίσεις πιο εύκολα σελίδα.

-Μπορούμε να γράφουμε στο λάπτοπ και να εξοικονομούμε ενέργεια.

-Αυτό ισχύει, αλλά για να διαβάσουμε πάντα χρειάζεται το χαρτί. Για το βάρος, νομίζω ότι έχουμε υπερφορτώσει το πρόγραμμα στο σχολείο: δεν είναι ότι δε θα μπορούσαμε να έχουμε πιο λίγα βιβλία και μικρά.

-Και μια τελευταία ερώτηση: έχει γίνει κάποιο ατύχημα την ώρα που κάνετε κάποιο πείραμα;

-Μέχρι στιγμής όχι, ευτυχώς. Είναι πιο εύκολο να γίνουν ατυχήματα σε πείραμα χημείας κι εγώ είμαι φυσικός και κάνω λιγότερη χημεία…

Ετικέτες: